Harðgerur, yfirvegaður, friðsamur hundur, sem hefur að eðlisfari ljúfa og glaðlega skapgerð. Bernarfjallahundurinn er tryggur og ástúðlegur eiganda sínum, en er var um sig innan um ókunnuga og mundi verja húsbónda sinn ef honum þætti nauðsinlegt til. Eigi að síður er hann ekki árásagjarn og geltir ekki oft. Þessari tegund mislíkar að vera skilin eftir ein. Ákveðin, en varfærinn þjálfun er nauðsinleg, sýna veður þolinmæði við þjálfunina því hundurinn nær ekki fullum þroska fyrr en um 2 ára aldurinn. Bernarfjallahundur þolir illa heita veðráttu en þolir aftur á móti kalda veðráttu mjög vel.

Uppruni
Bernarfjallahundurinn er forn tegund, hann hvarf næstum seint á árinu 1800 en ræktandinn Franz Schertenleib kannaði sögu tegundarinnar og fann nokkra góða einstaklinga í heimalandi hans. Hann var upprunalega vinnuhundur ræktaður til að smala búfé og til að draga kerrur. Komin af Roman molussus bardagahundi, sem kom með rómverskum hersveitum. Fyrsta ræktunarmið tegundarinnar var gefið út árið 1907. Árið 1949 var Nýfundnalandshunds blóði bætt við stofninn. Bernarfjallahundurinn er nú vinsælastur af Svissneskum fjallahundum.

Umhirða
Bursta þarf yfir feldinn u.þ.b. 2 í viku. Þó oftar þegar hann fer úr hárum tvisvar á ári. 

Hreyfing
Þessi stóri hundur þarf reglulega og meðalmikla hreyfingu. Hann þarf pláss og hefur mjög gaman af allri hreyfingu. Varast skal þó að hreyfa hann of mikið fyrr en hann hefur náð fullum þroska sem er um 2 ár aldur.